Son dönemde artan sahne kostümü tartışmaları, doğrudan toplumsal değerler ve kültürel çözülme başlığı altında değerlendirilmeye başlandı. Gazeteci Sinan Burhan'ın, sanatın "beden teşhiri" üzerinden basitleştirildiğine yönelik çıkışı, bu rahatsızlığın açık bir yansıması olarak gündeme oturdu.
Burhan'ın eleştirileri, sahne performansı adı altında sunulan içeriklerin giderek daha fazla çıplaklık ve teşhir eksenine kaydığına işaret ediyor. Kostüm provokasyonlarıyla sanatın estetik ve anlam boyutu geri plana itilirken, kadın yalnızca fiziksel görünümü üzerinden pazarlanan bir nesneye dönüştürülüyor. Bu durum, bazı kesimler tarafından "modernlik" olarak sunulsa da aslında kültürel yozlaşmanın ve değer erozyonunun açık bir göstergesi.
Tartışmanın merkezindeki isimlerden Hadise'nin verdiği yanıt ise eleştirilerin odağını değiştirmeye yönelik bir hamle olarak değerlendiriliyor. "Kadın bedeni üzerinden elinizi de dilinizi de çekin" çıkışı, meseleyi bir hak ve özgürlük tartışmasına çekmeye çalışsa da, burada hedef alınan şey kadınlık değil; sanatın yerini alan teşhir anlayışı. Nitekim sahnede bizzat sergilenen bir bedenin eleştirilmesini "müdahale" olarak sunmak, tartışmayı bilinçli şekilde farklı bir zemine kaydırmak olarak yorumlanıyor.
Sinan Burhan'ın "Mayo ile sahneye çıkmak çağdaşlıksa ben gericiyim" sözleri ise toplumda geniş bir kesimin hislerine tercüman olarak öne çıkıyor. Bu ifade, "özgürlük" adı altında sunulan sınırsızlığın aslında toplumun ortak değerlerini zorlayan bir noktaya geldiğini gözler önüne seriyor.
Vatandaşa göre, sahne performanslarının bu yönde evrilmesi yalnızca bireysel bir tercih meselesi değil; aynı zamanda genç kuşakları etkileyen, normları dönüştüren ve aile yapısını dolaylı olarak hedef alan bir sürecin parçası. "Sanat" adı altında sunulan bu içeriklerin, kadını güçlendirmek yerine onu bir tüketim nesnesine indirgediği ve uzun vadede toplumsal yapıyı zayıflattığı belirtiliyor.
Bu çerçevede, kamuoyunda giderek artan bir şekilde sahne kostümlerine yönelik etik ve hukuki sınırların belirlenmesi gerektiği dile getiriliyor. Toplumun kültürel ve ahlaki hassasiyetlerini yok sayan, "özgürlük" kavramını sınırsız bir alan gibi sunan anlayışlara karşı daha net ve caydırıcı düzenlemelerin yapılması gerektiği vurgulanıyor.